Avocado

William krijgt bij de dokter te horen dat hij een glioblastoom zo groot als een avocado in zijn hoofd heeft.  Hij heeft nog maar enkele maanden te leven.

Terwijl William van de ene nachtmerrie naar de andere dwarrelt, vechtend met zijn demonen die zijn herinneringen vervormen, volgen we in een parallele tijdslijn de depressieve schrijver Buck die door Ruth, de dochter van zijn oude leraar, aangezet wordt om zijn schrijfsels te publiceren.  Er ontstaat iets tussen Buck en Ruth. Iets ongedefinieerd. Je vraagt jezelf af welke werkelijkheid erger is, en of niet alles waanzin is.

De donkere, absurde humor en de groteske personages die William's wereld bewonen, staan in schril contrast met het trage, ingetogen verloop van de relatie tussen Buck en Ruth. Als beide verhalen samenkomen blijft enkel de pijn over. Must be exhausting, always rooting for the anti-hero.

Dit toneel zal zeker niet iedereen bekoren. De waanzin van William, het taalgebruik en de zwartgallige humor van de personages in zijn tijdslijn vragen een inspanning van de kijker. Tegelijk neemt het verhaal van Buck en Ruth als een Bukowskiaanse(*) rode draad je mee in een wereld van misfits en losers wiens dromen en verlangens als verdwaalde insecten vermorzeld worden. 

(*) Een proeflezer vergeleek het verhaal van Buck en Ruth met de boeken van Charles Bukowski, hetgeen ik best wel een hele eer vond.  Helaas was hij niet overtuigd van het gehele toneel.